کاش این سردرد، فرصت گریه میداد ....

آسمان چشم او آئینه کیست؟

آنکه چون آئینه با من روبرو بود ....

چرا وقتی زندگی جاریه و جریان داره جلوی این پویایی رو با دلتنگی برای چیزهایی که دیگه نیستند و یا ماهیت واقعی ندارن، می گیریم ؟ موندن توی خاطره ها برای چیه؟ ... برای اثبات اینکه ما بودیم؟ خوب بودیم؟ شاد بودیم؟ ... که چی؟ ... یه روز میاد که قراره دیگه نباشیم، اگه به اون روز فکر کنیم این لحظه ها رو به این مفتی از دست میدیم؟ ... شاید راز شادی بچه ها همینه که توی حال زندگی می کنند و یه شادی کوچولو براشون همون آرامش و رضایتی رو به دنبال داره که یه شادی بزرگ ...

چند وقت پیش یه دوست ازم خواست برای اون چیزی توی وبلاگم بذارم ... گفتم چرا؟ گفت همینجوری ... گفتم نمیذارم، دلیلی نداره ...

حالا بعد از چندین روز و هفته، نمیدونم چرا اما دلم خواست چیزی برای اون دوست بذارم توی وبلاگ ... برای دوستی که فکر می کنه دیگه وجود نداره ... چون روزی بهونه عشقش از زندگیش رفته و اون شاید دیگه نتونسته و یا نخواسته عاشقانه دیگه ای رو به دلش راه بده .... برای دوستی که عشق رو منحصر به یه آدم کرده ... به یه بهونه عاشقانه دل خوش کرده و خود عشق رو توی پستوهای دلش زندونی کرده .... برای دوستی که توی لحظه ها جا مونده ... و اون سوسوی قشنگ نور رو قایم کرده .... به دوست انگلیسیش غبطه میخوره و .... برای دوستی می نویسم که هنوز میتونه عاشق باشه اگر به یاد بیاره که عشق به بهونه عاشقانه ش محیطه؛ عشق هزاران هزار تکه داره که اگه خوب نگاه کنی هر تیکه ش رو یه جا، توی یه چیزی میتونی پیدا کنی ... هر چیزی به فراخور خودش میتونه عرصه تجلی عشق باشه، همه زندگی به نیروی عشق جلو میره، به قول حافظ عزیز:

هر آنکسی که در این حلقه نیست زنده به عشق

برو نمرده به فتوای من نماز کنید ....

این ماییم که باید نگاهمون رو عوض کنیم ... نسیم باشیم ... بی ادعا بیایم، نوازش کنیم، شادی و آرامش رو هدیه کنیم، ... و بی توقع و سبکبار بگذریم ...

پنجم مرداد ماه و یه هوای گرم ... رفتن برق هم نقل محافل شده ... مثل انرژی هسته ای ... مثل سهام عدالت ... مثل دولت ارزانی و تورم روزافزون و صد البته در سطح جهانی!!! ... و باز هم همه اینا به خاطرات سپرده میشه و از یادها میره ... مثل کوی دانشگاه ... مثل پناهندگی وابستگان وزیر وزرا و از ما بهترون ... مثل جیره ای شدن بنزین ... و خیلی از حادثه های ریز و درشت دیگه ...

زندگی جریان داره ... معمولی و روزمره ... خارق العاده و با شکوه ... اونقدر با شکوه که همه چیز به نظر عادی و معمولی میاد ...

عشق هم هست ... گاهی سرکی میکشه و میگه که ما رو دوست داره ... هممون رو ... صادقانه و بی توقع ...

من هم هستم ... هنوز ... با همه فراز و نشیبهای یه زندگی .... و هنوز چیزی برای تجربه و قصه ای برای ادامه ....

مردم ما خیلی شریف هستند، شریف و جوانمرد؛ شاید برای همینه که توی همه ابعاد زندگی شون، اسوه ای مثل امام علی دارن.... مردم ما خیلی آگاه هستند؛ شاید برای همینه که میدونند انرژی هسته ای برای تامین خیلی چیزهای این مملکت از جمله برق خیلی لازمه ... مردم ما منصف هستند؛ به همین دلیله که وقتی می فهمن یکی یه جایی غریبه حسابی سعی می کنن از خجالتش در بیان و البته به همین دلیله که میدونند وقتی کرایه تاکسی یه سال اصلا تغییری نداره بنابراین سالهای بهد افزایش پنجاه و صد در صدیش قابل اغماضه... مردم ما خیلی نجیب هستند ؛ شاید برای همینه که اینهمه توی مملکت خودشون بهشون محبت میشه و اونا با تمام وجود سپاسگزارند ... مردم ما خیلی میهن پرست هستند و نسبت به اعضای مملکتشون عرق ملی شدیدی دارن؛ شاید برای همینه که به مردم دهات هاشون ارادت خاص دارن و البته به همین دلیله که مخابرات ایران باید در جهت حفظ زبان شیوای فارسی قیمت اس ام اس انگلیسی را افزایش بده ... و در یک کلام مردم ما نمونه ها و اسوه های کامل اسلام ناب محمدی هستند برای دنیایی که از همه خوبیها تهی شده و در بحران و فساد دست و پا میزنه؛ برای همینه که توی بعضی از نانوایی ها اعلام شده به افغانی ها دیگه نباید نون بدن ... و برای همینه که وقتی یه نفر افغانی باشه میشه وسط راه به خاطر یه مسافر ایرانی پیاده ش کرد، که اگه یه نفر افغانی باشه میشه کرایه دو سه یا چند برابر ازش گرفت ... و اگه یه نفر افغانی باشه میشه توی خریدهاش بهش تخفیف نداد چون اون حق مردم ایران رو داره از گلوشون میگیره....

وقتی آدم، خودش باشه و خودش، خیلی چیزا ارزش و اهمیتشون رو از دست میدن ... اونوقته که تازه میتونی با خودت رو راست باشی و ببینی حقیقتا چی میخوای و چکار داری می کنی .... 

 ببینی تو واقعا کی هستی ...

دور مجنون گذشت و نوبت ماست

هر کسی 5 روز نوبت اوست

وقتی هنوز چیزی هست که بشه ازش لذت برد، پس زندگی هنوز هم زیباست ... و لابد نمیشه انکار کرد که اطراف همه ما پر از زیباییه و این زیبائیها اونقدر قدرتمند هستن که بتونن یه لبخند هر چند کمرنگ گوشه لبهای ما بشونند ...

سلام

من اومدم ... بعد از یه مدت شاید نسبتا طولانی ... تیر ماه شما و من مبارک و لابد خیلی هاتون میدونید که تیر، ماه منه !

حالا گذشته ازین که با گرمی هوا چیکار میکنید، امیدوارم دلای همتون شاد باشه و گرم ...

و اما جناب " معرف حضور" ... سلام علیکم ... چه عجب ازین طرفا؟ واقعا صفا آوردید و خوشحالم کردید که به این کلبه درویشی سر زدید ... ما با زندگی می سازیم ... شما چطورید؟ انشاءا... که همه چیز واسه شما هم عالیه ...

فروغ شیرازی عزیز : چرا دوست نداشته باشم یه دوست خوب مثل تو داشته باشم ؟ به جمع دوستان من خوش اومدی ...

جناب صادق خان هدایت ... نشد دیگه! ... بازم که سیاه نوشتی ... ببین نوشتن عالیه ... تو خودت بهتر از همه میدونی ... اما یادت باشه چون غمش را نتوان یافت مگر در دل شاد / ما به امید غمش خاطر شادی طلبیم ... به نور فرصت تجلی بده ...

جارچی خیلی عزیزم: مرسی که هستی اما چرا میزنی؟ ... اومدم خوب ...

جناب سعادت : خوندن خاطرات شما برام جالبه ... دیدن گذشته های خودم  از یه زاویه جدید و نگاه تازه است ... تازه شنیدن شیطنت اطرافیان خالی از لطف نیست ... امیدوارم شما هم موفق باشید و البته شاد ...

محمد س. عزیز: تو هم مرسی که هستی ... و دوست خیلی خوبی هم هستی ... و اما از کفری که میگفتی هیچ رد و نشونی توی شعرم ندیدم

میم مهربون: چقدر شعر جدیدت رنگ و بوی خاطره های قدیمی و دور رو داشت برام: تو به بیراهه من میرفتی ...

یاس همیشگی عزیزم: تابلوی قدیمی رو برات سیاه کردم ...

شبنمم : همه چیز درست میشه ... اینو باور کن ... من به دستهای بی قرار تو قول میدهم، ریشه های ما به آب، شاخه های ما به آفتاب میرسد، ما دوباره سبز میشویم ...

علی، تاواریش عزیز: همیشه پر از انرژی بمون و ازین انرژی به بقیه هم سهمی هدیه کن ... خیلی قشنگه آدم بتونه مثل نسیم باشه، مهربون، بی ادعا، بخشنده، بی توقع و جاری ...

مهدی نیازمند عزیز، برات بهترین و زیباترین لحظه های آرامش رو آرزو می کنم ... و میدونم این آرامش بالاخره از راه میرسه فقط کمی صبر ...

 پویا، میم مقدم، داداشی و سمیرا،  عمو جواد و راضیه، ویدا، سپهر  و همه اهل و اهالی همتون شاد باشید و سلامت ...

تابستونتون مبارک ... دلاتون پر از امید ...

بر زخم سکوت

آن هنگام که بهای اعتماد

به هر آنچه ماورا

بهت و ویرانی است مرا

کلامی

به مسلخ رفتن را

سزاوار

 عروسی را

     حجله بخت آراسته

  در خام خیال خویش

کابوسی هماره

در ذهن ثانیه های اینچنین بودن

هراس پرتگاهی

آغوش گشوده

بر باور دوباره من

در تسلسل شب دردهای بی قراریم

که سوزش روح را

تدبیر دیگری جز این

وقتی خدا

درظلمت اینچنین انسانیت

غرق می شود